Μαθήματα ξεχασμένου λεξιλογίου

Οι  γυναίκες της Σμύρνης φημιζόταν για την ομορφιά και τη μόρφωσή τους. Έδιναν ιδιαίτερη σημασία στην περιποίηση του εαυτού τους και ακολουθούσαν τη μόδα. Ντυνόταν με δαντέλες και φορέματα και φορούσαν χρυσαφικά και εντυπωσιακά καπέλα. Η θέση της γυναίκας ήταν σημαντική στην κοινωνία της Σμύρνης και οι Μικρασιάτες είχαν εφεύρει δικές τους λέξεις για να χαρακτηρίζουν κάθε μια ξεχωριστά ανάλογα με την προσωπικότητά της…

«Αμακατζού», «χαραμοφάισσα» κι «αρπάχτρα» ήταν η γυναίκα που ζούσε εις βάρος των άλλων και «άσιαχτη» η απεριποίητη. Η γυναίκα που ήταν πολύ θρησκευόμενη ονομαζόταν «αγιούσα», «ψευτοπαπαδιά» και «κολλυβοδιακίτσα». Η χριστιανή που είχε ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους «χατζήδαινα» και η αντίχριστη «θεομάχα». Η ασεβής ονομαζόταν «ασα’ί’ντιστη» και όσες έκαναν φιλανθρωπίες «μερχαμετλούδες». Τις παρηγορήτρες τις αποκαλούσαν «ξαγκουσεύτρες» και όσες ήταν γενναιόδωρες «χαρίστρες», «γαλαντόμες» και «κιμπάρισσες»…

Οι Μικρασιάτες χρησιμοποιούσαν λέξεις που χαρακτήριζαν τις γυναίκες ανάλογα με την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά του προσώπου. «Βερεμιάρα», «ζαμπούνισσα» ήταν η γυναίκα που έμοιαζε με πορσελάνη και «ντελικάτη» και «ζουριάρα» η φιλάσθενη. «Ασπροκαλιασμένη» ήταν η αναιμική και «πασόρα» η καμαρωτή. Η ψηλή γυναίκα ονομαζόταν «μπογλού» και η περιποιημένη «τουρνεμένη». «Αγγελικάτες» ήταν οι όμορφες και «μπαμπατζάνες» οι στρουμπουλές. Αντίθετα τις αδύνατες τις αποκαλούσαν «λιμιγκέρισσες» και «γκλαντιά», και «αχαμνές» τις μικροκαμωμένες.

«Αρδαχτοπόδαρες» ήταν οι πολύ ψηλές και «λομπούρδες» οι κοντόχοντρες. «Περδικομάτα», «αστερομάτα», «σκιζαμυγδαλάτη» χαρακτηριζόταν η γυναίκα που είχε ωραία μάτια και  «σουμερλούδες» και «τσιμπλούδες» οι γυναίκες με μικρά μάτια.  Με τη λέξη «βεργετόστομη» περιέγραφαν τη γυναίκα που είχε ωραίο στόμα και γλυκιά φωνή. «Σουρμαδού», «φτιασιδού» ήταν αυτή που περιποιόταν τον εαυτό της και»ασιστάριστη» και «λεχρίτισσα» η απεριποίητη. «Τσελεμπίνες» ήταν οι αρχοντικές γυναίκες και «τσακίστρες» οι ναζιάρες. «Καψοκαρδούσες» και «ποθορεχτικιές» ήταν οι ελκυστικές και ποθητές γυναίκες και «καλαντρούσες» εκείνες που πρόσεχαν τους άντρες τους. «Πολλοπαιδούσα» ή «καλογαλούσα» ήταν η γυναίκα που αποκτούσε πολλά και υγιή παιδιά και «ντερμπεντέρισσα» η ανέμελη. «Μερακλού» και «κεφλού» ήταν η εύθυμη γυναίκα και «μπεσαλού» η έμπιστη. «Τζιτζικώλα» ήταν η άθλια και «τσίφτισσα» και «αλεπουδιάρα» η πανέξυπνη…

Πηγή: mixanitouxronou 

Advertisements

About asimantiellada

Ιστορίες & αφηγήσεις από το παρελθόν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: