Μια οικογένεια… πολλές ιστορίες

Οι γονείς μου είχαν δυόροφο σπίτι στη Δράμα με αυλή και σταύλο δίπλα μεγάλο. Το ’40 μπήκαν οι Γερμανοί στη Δράμα. Το ’41 μπήκαν οι Βούλγαροι. Πήγε ο Βούλγαρος και τους λέει: «Το σπίτι επιτάσσεται. Εσείς, (λέει στη μάνα μου) θα πάτε δίπλα στον σταύλο». «Βρε, πού να πάμε – έχω μωρό παιδί» του λέει. «Δεν μ’ενδιαφέρει, να φύγετε» τους απαντά. Τι να κάνουνε, πήγαν στον σταύλο και δίπλα ήταν η αποθήκη που είχανε τροφές – τα άχυρα και άλλα. Ο Βούλγαρος αυτός τον είπε: (τον πατέρα μου) «Ντίνο, θ’ αλλάξεις το όνομά σου, θα γίνεις Βούλγαρος, θα πολιτογραφηθείς και θα γίνουμε συνέταιροι  στο παντοπωλείο. (Είχαν μεγάλο παντοπωλείο.) Λέει ο μπαμπάς μου: «Καλά, περίμενε λίγο, έχω κάτι δουλειές και θα το τακτοποιήσουμε.» Μια μέρα ήρθε ένα γερμανικό αυτοκίνητο, ένα μαύρο από εκείνα τα παλιά -ξέρεις- για να πάρει το Βούλγαρο να τον πάει σε μια δεξίωση και σηκώνεται ο μπαμπάς μου, παίρνει το κάρο -σούστα το λέγανε- με τέσσερις ρόδες και ζωγραφισμένα ήταν τότε τα κάρα, βάζει τη μάνα και την αδερφή μου, βάζουν στρώματα και κάτι λεφτά και μια κοπάνα που ζυμώναν το ψωμί ξύλινη και φεύγουν κρυφά. Και μετά από μιάμιση μέρα φτάσαν στον Στρυμώνα. Αλλά οι Έλληνες είχαν ανατινάξει τη γέφυρα για να μην περάσουν οι Γερμανοί την παλιά γέφυρα. Τώρα, πώς θα περνούσαν το ποτάμι;

[Ο θειός μου, (ο αδελφός της μάνας μου) ο ταγματάρχης το ’36 πήγε στη σχολή Παρασκευοπούλου εκεί απ’ όπου βγαίναν οι δάσκαλοι και το ’40 τελείωσε. Εκεί γνώρισε μια πολύ ωραία κοπέλα τη Λένα. Σαν τη Σοφία Λόρεν -τόσο  όμορφη. Αυτή άκρα αριστερά, αυτός άκρα δεξιά. Αρραβωνιάστηκαν, αυτή τον είπε: «Γιάννη πέτα τη στολή ν’ ανεβούμε στο βουνό.» Αυτός μετά έφυγε στο Κάιρο. Το ’45 που γύρισε, πετάει τη στολή, ανεβαίνει στο βουνό, γίνεται αντάρτης.]

Τότε όμως που περνούσε η μάνα μου το ποτάμι, αυτόν τον θειό μου τον Γιάννη, τον είχε επηρεάσει τόσο πολύ η Λένα που ήταν στο βουνό απέναντι στα Κερδύλλια και με τα κιάλια όπως έβλεπε είδε τη μάνα μου (την αδελφή του) που περνούσε το ποτάμι. Την είχε δέσει ένα παλικάρι με το σκοινί και τους τραβούσε απέναντι μέσα στην κοπάνα (την ξύλινη που είχαν πάρει μαζί τους). Ο θειός μου, τόσο μίσος τον είχε κάνει (προκαλέσει) η Λένα που έβαλε το οπλοπολυβόλο να σκοτώσει την αδελφή του. Με αυτή τη Λένα χάθηκαν και την περίμενε οκτώ μήνες κρυμμένος στο υπόγειο στο εστιατόριο «Στρατής» στην παραλία Θεσσαλονίκης, αλλά, τίποτα. (Η Λένα το ’81 έγινε διευθύντρια δημόσιας υπηρεσίας στη Βόρεια Ελλάδα, παντρεύτηκε δήμαρχο κι έκανε δύο παιδιά.)

Το ’50 ο Γιάννης πέρασε στη Βουλγαρία με 700 άντρες. Του είπαν θα πας σ’ ένα κολχόζ εξήντα χιλιόμετρα έξω από τη Σόφια και θα γίνεις διευθυντής. Μια μέρα πήγε μια Βουλγάρα πολύ ωραία κοπέλα – η Μπιάνκα- να κάνει έλεγχο στο κολχόζ. Ο θειός μου είχε μια κάπα, ήταν κάτω από ένα δέντρο, είχε ένα χοντρό βιβλίο και διάβαζε. Της έκανε εντύπωση της Βουλγάρας. Λέει: «Ποιός είναι αυτός; Τσομπάνης και να διαβάζει;» Της λένε: «Είναι ο Καπετάν Γιάννης, είναι από την Ελλάδα, είναι διευθυντής εδώ.» Η Μπιάνκα ήταν πολύ μορφωμένη, μιλούσε επτά γλώσσες, ήταν ανηψιά του Ζίφκωφ. Ο Ζίφκωφ, πρόεδρος της Βουλγαρίας, δεν είχε παιδιά και την είχε μες στο γραφείο του σαν κόρη του.  Παίρνει η Μπιάνκα τον θειό μου από εκεί και τον κάνει στρατηγό του βουλγαρικού στρατού. Να δεις εκεί παράσημα, φωτογραφίες στο άλογο επάνω, παρελάσεις… Εγώ, όταν πήγαινα στη Σόφια ήμουν πρώτη θέση στο θέατρο, στην όπερα, στα ξενοδοχεία… ανηψιός για… Κάτι τραπέζια οβάλ μεγάλα με γουρουνόπουλα πάνω, με αρνιά… Μόνο του κόμματος όμως! Είχαμε μια κονκάρδα, το δέκα τοις εκατό ήταν αυτό. Οι υπόλοιποι… τίποτε.

Το ’84 αυτός πήρε αμνηστεία από τον Παπαντρέου, ήρθε στην περιοχή μας εκεί πέρα, εμείς δεν ξέραμε, ήρθαν στο μαγαζί δύο της ασφάλειας -νόμιζα πελάτες είναι- και μου λεν:  -«Έχεις ένα θειό;»

-«Έχω ένα θειό στη Βουλγαρία αλλά είναι τρις εις θάνατον καταδικασμένος δεν πρόκειται να ‘ρθει γιατί μια σφαγή που ‘γινε στην Π…………. τριακόσια τόσα άτομα είναι με υπογραφή δικιά του: Μέραρχος Ιωάννης Πάντος. » Είχε γίνει μέραρχος του ΕΛΑΣ -μεγάλος βαθμός- σαν στρατηγός.

-«Όχι, είναι εδώ» μου λεν «Εδώ, στην περιοχή μας.» Του διέθεσε η νομαρχία ένα Land Rover με οδηγό, μένει στο ξενοδοχείο Αίγλη εκεί στην παραλία και γυρίζει όλα τα χωριά με κατάσταση ονομάτων και λέει «Δεν θα ψηφίσετε ΚΚΕ, θα ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ.» Τότε που βγήκε το 1985 με σαράντα οκτώ τοις εκατό, τότε. Και γυρνούσε ο θειός μου τότε και μετά τον βρήκαμε. Τον πήραμε τηλέφωνο γιατί δεν μας είχε πει ότι γύρισε. Να πει στην αδελφή του «Βρε Ευγενίτσα γύρισα -είμαι εδώ στην Ελλάδα.» Δεν είπε σε κανέναν. Το ’84 όταν βρεθήκαμε και ψήναμε -μαζεύτηκε όλο το σόι- καμιά σαρανταριά άτομα, αυτόν τον πήραν τα κλάματα και ομολόγησε ότι αυτός ήταν που προσπαθούσε να σκοτώσει τη μάνα μου πριν από χρόνια που περνούσε τον Στρυμώνα.

Εν τω μεταξύ, πριν ανοίξουν τα σύνορα πηγαίναμε στη Βουλγαρία για να δούμε το θειό μου. Πηγαίναν πρώτα οι αδερφές του στα σύνορα, ερχόταν και αυτός, κουνούσε ένα μαντήλι και κοιταζόντουσαν με τα κιάλια. Είχαν να τον δουν τριάντα χρόνια. Όταν το ’76 ανοίξαν τα σύνορα και πήραμε άδεια να πάμε, ήμασταν στο πούλμαν εγώ, η μάνα μου και η ξαδέλφη μου. Ήταν κι ένας κύριος ηλικιωμένος γύρω στα εβδομήντα. Και όπως έλεγε η μάνα μου την ιστορία για το πώς περνούσαν το ποτάμι μέσα στην κοπάνα, αυτός γυρνάει ρε παιδιά και λέει: «Ευγενίτσα εσύ είσαι; Εγώ ήμουν που έριξα το σκοινί και σε τράβηξα.» Και να τους πιάσουν κάτι κλάματα τη μάνα μου και αυτόν μέσα στο λεωφορείο…

Ο θείος μου αυτός, πώς έτυχε και ήρθε να μας επισκεφτεί την ημέρα που πέθανε η μάνα μου (η αδελφή του) στις 13 Σεπτεμβρίου του ’86. Στο χωριό τώρα, κόσμος στην αυλή πολύς, βλέπω τον θειό μου με ένα παλιό LADA και τον ξάδερφό μου αλλά το σκυλί ούτε την αδελφή του χαιρέτησε στο φέρετρο, ούτε στην εκκλησία μπήκε… Τόσο πωρωμένος ήταν!

Περνούσε πολύ καλά αλλά μόλις έπεσε το καθεστώς, του πήραν το σπίτι, το άλλο που είχε στη Μαύρη Θάλασσα, του πήραν το αμάξι, πήγαινε στην πρόνοια στην ουρά να πάρει φαγητό. Μέχρι το ’89 ζούσε σαν βασιλιάς. Πέθανε το 2000.

(Τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας έχουν αλλαχθεί καθώς αρκετοί από αυτούς βρίσκονται εν ζωή και ο πληροφορητής μας δεν ήθελε να δημιουργήσει προβλήματα.)

About asimantiellada

Ιστορίες & αφηγήσεις από το παρελθόν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: